A A A

Żwirko i Wigura



Franciszek Żwirko urodził się 16 września 1895 roku w Święcianach w woj. wileńskim. W trakcie I wojny światowej zapisał się do armii rosyjskiej, by walczyć z Niemcami. Ukończył kurs obserwatorów lotniczych. We wrześniu 1921 roku wrócił do Polski i zgłosił do służby w polskim lotnictwie. Od 1928 roku służył w 111. eskadrze myśliwskiej, ale na początku 1929 roku, zachowując formalnie przydział do 1. pułku lotniczego, został oficerem łącznikowym przy Aeroklubie Akademickim w Warszawie.

Stanisław Wigura urodził się 9 kwietnia 1901 roku w Warszawie. Służył ochotniczo w 8. pułku artylerii polowej podczas wojny polsko-bolszewickiej (1920) . Był jednym z założycieli Sekcji Lotniczej Koła Mechaników Studentów PW. W grudniu 1925 roku studenci Sekcji utworzyli warsztaty Sekcji Lotniczej, na których konstruowali samoloty. W 1926 roku Wigura i Rogalski opracowali swój pierwszy samolot WR–1 (nazwa od ich inicjałów), zbudowany w 1927 roku. W 1928 roku zbudowali pierwszy samolot sportowy RWD–1, wyróżniony za oryginalną konstrukcję. W tym roku uzyskał również dyplom pilota sportowego w Aeroklubie Akademickim. Samoloty te były używane w polskim sporcie lotniczym początku lat 30., odnosząc pewne sukcesy.

Przyjaźń i współpraca Żwirki–pilota i Wigury–mechanika rozpoczęła się w Aeroklubie Akademickim. Między 9 sierpnia a 6 września 1929 roku dokonali oni lotu okrężnego wokół Europy, na trasie Warszawa–Frankfurt nad Menem–Paryż–Barcelona–Marsylia–Mediolan–Warszawa, długości prawie 5 tys. km., na pierwszym egzemplarzu samolotu RWD–2. 6 października. 11 września 1932 roku lecąc na meeting lotniczy do Pragi, Franciszek Żwirko i Stanisław Wigura zginęli w katastrofie w lesie pod Cierlickiem Górnym koło Cieszyna na Śląsku Cieszyńskim, na terenie Czech, na skutek oderwania się skrzydła samolotu RWD–6 podczas burzy.